Dixie & Dominiek in Groenland – Dag 1

EARLY BIRDS:

Maandagmorgen, 23 oktober 2017, liep de wekker af om 3u. Katrien, die de dag daarvoor 7 beaufort trotseerde om zo’n 100km door het zand te ploeteren met de Mountainbike, bracht me richting Zaventem, waar Dixie me al fris en monter bij een koffie opwachtte. Even updaten. Dixie en ikzelf, zijn al maanden bezig met het ontwikkelen van een totaal nieuw concept voor lopers: Trail Run Expeditions, combineert lopen en expeditie in één enkele reis, op de meest afgelegen en mooiste plekken boven de Noordpoolcirkel. Onze eerste keuze viel op Groenland.

Ongerepte wildernis, geen wegen, geen ontvangst op je gsm, uitgestrekt land dat bedekt is met de tweede grootste ijsmassa op aarde.

Tijdens de 5 dagen die we konden vrijmaken in onze drukke agenda, moesten we definitief de kampplaatsen en parcours vastleggen, lokale partners ontmoeten, Garmin InReach en andere gear testen en terugkeren met een vracht aan foto en filmmateriaal. Na een korte stop in Kopenhagen, checkten we in op onze Airbus richting Kangerlussuaq, een verlaten Amerikaanse legerbasis uit de tijd van de Koude Oorlog en daardoor de enige landingsbaan van West-Groenland die grote vliegtuigen kan opvangen. Aangekomen draaiden we onze klok 4 uren terug en stapten een diepvriezer van -15°C binnen. Het weekend daarvoor had het voor het eerst gesneeuwd. De zon stond laag aan een helderblauwe hemel. De kou kon me niet deren. Ik zette voor het eerst voet op Groenland! Waauw!

IMG_3787.jpg

AT WORK

Een vriendelijke Deense gids bracht ons naar ‘Old Camp’, dat de komende dagen onze headquarters zou vormen. Tijd voor uitpakken was er niet, want we liepen meteen terug voor een meeting met Ulrik, die speciaal voor ons uit Sissimiut naar hier was gevlogen. Voor ons zat een beer van een Inuït met een peperkoeken hart. Ulrik kent de streek op zijn duim en hielp ons geweldig met het uitstippelen van routes en logistieke oplossingen. Na de meeting vloog hij meteen door naar Nuuk, voor een meeting met de minister van Onderwijs, want naast zijn liefde voor zijn land en de prachtige natuur, zet hij zich enorm in voor het onderwijs van de kinderen.

60% van de kids hier, stopt op zijn 12de met school.

Dat komt voornamelijk doordat men meteen op internaat moet in het verre Nuuk. Als je kunt vissen en jagen, dan is dat voor veel ouders genoeg om te overleven. Maar de wereld blijft onverstoord evolueren natuurlijk.

IMG_3795.jpg

VOOR HET EERST LOOP IK OP GROENLAND!

Na de meeting besloten we het terugdraaien van de klok ten volle te benutten en meteen een stuk parcours te gaan verkennen. Nadat we de enige supermarkt bezochten voor het inslaan van wat eten, trokken we de loopkleren aan en staken onze neus in de wind voor wat een vier uur durende tocht van verwondering zou worden! De landschappen waren onwezenlijk mooi. Het fjord was nooit veraf en bood ons prachtige vergezichten. Het klimmen is zelden zo steil dat je moet gaan stappen en bergaf was het heerlijk genieten van iets wat dicht in de buurt komt bij vliegen. De stilte was het eerste wat me opviel. Ze valt letterlijk op je. Geen ruis, niets. Het accentueert daarentegen het geluid van je ademhaling en de knarsende sneeuw bij ieder grondcontact.

IMG_3829.jpg

Bij de haven, die bestaat uit 3 barakken en een kleine pier, keerden we de rug naar het fjord en klommen tot bij KellyVille, een Amerikaans wetenschappelijke basis die het Noorderlicht bestudeert. Die wetenschappers weten zichzelf te relativeren en riepen hun kleine gemeenschap ver weg van de maatschappij uit tot ‘Incoherent Town’. Onsamenhangend stadje. KellyVille is meteen the end of the road. Groenlands langste weg, een hobbelige aarden weg nota bene, is 70km lang en loopt zich van KellyVille dood aan de rand van de ijskap. Die weg biedt ons ook meteen de enige mogelijkheid tot transport naar de buurt van onze kampen.

We legden zo’n 35 kilometer af die dag. Zagen nog twee opmerkelijk speciale rotsen met rode punten. Een local zei ons later toen we vroegen wat voor rotsen dat zijn: ‘Oh, that’s Marylin Monroe’s Grave. Her tits stick out of the ground’. Funny guy. Dat hebben ze ook met regels. Een bord met verbod om in die regio te jagen, wordt zowat aan flarden geschoten om duidelijk te maken wat ze ervan vinden.

Het schemerlicht verkilde de lucht en omgeving. We overliepen de route die van hieruit voor de 30K lopers zou starten. Die komt samen met die van de 20K lopers en uiteindelijk die van de 10K lopers. Op die manier kan iedereen die houdt van lopen, ongerepte natuur, de ervaring van stilte ver weg van de bewoonde wereld mee op onze expeditie. Na iedere run wacht een tentenkamp, waar men zich meteen kan verwarmen en droge kledij kan aantrekken. De rest van de dag is genieten van deze onwaarschijnlijke omgeving, expedition food klaarmaken en zich onderdompelen een ongekende stilte in onze drukke bewoonde wereld.

Een hete douche verwarmde mijn botten. We ontmoetten Chris, een Nederlandse natuurfotograaf die hier was om de zeldzame en enkel op Groenland voorkomende barmsijs op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik was te moe om veel te eten. Er zou die nacht een kans zijn om Noorderlicht te zien vertelde de jonge Deense gids die ons deze morgen had opgevangen. Maar hoezeer ik ook wou opblijven, de slaap was sterker dan mijn wil. Dag twee zou zeer vroeg beginnen, met alweer een zeer gevulde checklist om af te vinken. Hoe die verliep, vertel ik in het volgende blogbericht…

IMG_3812.jpg

Advertenties

Een gedachte over “Dixie & Dominiek in Groenland – Dag 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s